چهارشنبه 29 مهر 1394  01:07 ب.ظ    ویرایش: چهارشنبه 29 مهر 1394 01:10 ب.ظ

۱- در بین تعابیر مختلف برای تعریف هویت، به نظر می‌رسد معنای «شناسنامه شهر» از بهترین تعابیر و تعاریف باشد. شناسنامه هر شهری و همچنین مشهد مقدس با وقایع، مکان‌ها، اشخاص و... شناخته می‌شود و همین اماکن، وقایع، رخدادهای تاریخی، اشخاص و... است که مشهد را از سایر شهرهای ایران متمایز می‌کند. یکی از این اماکن، مهدیه مرحوم عابدزاده بوده و هست که نمونه و نظیر آن در سایر شهرهای ایران نه دیده می‌شود و نه ساخته شده است. در این باب اکثر صاحب‌نظران و نویسندگان مطالبی نوشتند و حتی کمپین‌های مردمی به منظور جلوگیری از تخریب آن تشکیل شده است. شکی نیست این گفتن‌ها و نوشتن‌ها به صورت مقطعی اثرگذار است.
۲- اما اینکه چگونه باید مغزافزار یک شهر (چه کسانی که متولی بوده‌اند و چه کسانی که مجوز تخریب را داده‌اند) به خود اجازه دهند نمادها، نشانه‌ها و ساخته‌های هویت‌بخش را تخریب کنند مهم‌ترین مسئله‌ای بوده و هست که هنوز هم می‌شود برای آن چاره‌اندیشی کرد. مسئله در ظاهر خیلی ساده است: گروهی تقاضا دارند، گروهی تخریب می‌کنند و گروهی دوباره می‌سازند. ممکن است این چرخش تخریب و ساخت‌وساز در آینده نیز مجوز تخریب دیگری را صادر کند. و احتمالا دیگربار، وقتی صاحب‌نظران خبردار شوند که کار از کار گذشته باشد و بنا یا یادبود دیگری به هزاران دلیل و توجیه قانونی تخریب شود. بنابراین مسئله اصلی این است که آیا این آخرین تخریب خواهد بود؟
۳- برخی صاحب‌نظران پیشنهاد داده‌اند در ساختار مدیریت شهری لازم است «دیده‌بان نشانه‌ها، نمادهای دینی و انقلابی و تاریخی مشهد» پیش‌بینی شود تا در آینده پیکر شهر دوباره زخمی نشود. تخریب هرکدام از این اماکن و فراموشی وقایع و رخدادهای تاریخی، انقلابی خدشه‌ای بر اصل زنده‌بودن شهر است. چنانچه قبول داشته باشیم شهر به‌مثابه موجودی زنده است، اولین نیازی که هر موجود زنده برای بالندگی و تعالی دارد، شناسنامه‌ای افتخارآفرین و هویت‌ساز است تا همواره در مسیر رشد بتواند خود را بازتولید و به نسل‌های آینده معرفی کند.
۴- با تخریب شناسنامه شهر، دیدگاه‌ها، باورها و نگرش‌های ما مورد قضاوت نسل ۱۰۰ ساله آینده قرار خواهد گرفت. با روند موجود ما شهر را برای نسل قرن آینده با شناسنامه‌ای بی‌هویت منتقل خواهیم کرد. شهری پر از برج‌ها به سبک معماری اصیل غربی و همچنین غیرجذاب برای گردشگران آینده که به نظر می‌رسد همه چیزهایی که برای ۱۰۰ سال آینده ساخته‌ایم مدل بهتر آن در شهرهای خودشان هست و نگاه دوباره به آن برای آن‌ها ملال‌آور خواهد بود.
۵- اینکه بخواهیم نسل‌های آینده درباره ما خوب قضاوت کنند، به‌عهده خودمان است و امروز است که دیده‌بانی از نمادها، نشانه‌ها و هویت اصیل ایرانی و اسلامی می‌تواند دفاعیه‌ای افتخارآفرین برای نسل‌های بعد از ما فراهم کند.

   


نظرات()  
دوشنبه 20 مهر 1394  07:50 ق.ظ    ویرایش: - -

ما و ذلت هرگز!/درکرب و بلا بی طرفان بی شرفانند/ السلام علیک یا وارث اسماعیل ذبیح الله/ تسلیم پیام کربلا نیست/حتی اگر بمیریم ذلت نمی پذیریم/هیهات من الذله/حسین امام شهیدان تاریخ/ حسین مظهر آزادی و نشانه آزادگی/عاشورا ، رواق سرخ حماسه است در تاریکستان سیاهی و بی پنهان/بمیریم وهرگز نگیریم امان نامه دشمنان را/در میدان می مانم،تا نفس آخرم/بسته شریعه اگر،ابن زیادزمان،گشته گلستان ما،آتش نمرودیان/ز آتش و خون آمده جان منامه به لب،شعله صهیون زده ، در دل شام وحلب/راهی راه حسین،هم قدم رهبرم/بانگ هل من ناصرت ، می وزد در یاد ما،کاخ ظالم را به آتش می کشد فریادما/ می شکند خشم ما کاخ یزید زمان ، لرزه به پا می کند ، در دل اهریمنان/ چشم من وامر ولی/مرگ بر قطعنامه های بستن فرات،مرگ بر تیر مانده در گلوی کودک رباب/دنیا اگر از یزید لبریز شود ما پشت به سالار شهیدان نکنیم/ همه روزها عاشورا و هر سرزمینی کربلاست/ نغمه لبیک یار ، پاسخ این عمار ، هیات من الذله

   


نظرات()  
پنجشنبه 16 مهر 1394  07:56 ق.ظ    ویرایش: - -

بیش از هر مطلب دیگری خوددرگیری با موضوع کتاب پیدا کرده ام.چه باید کرد که شمع کتابخوانی خاموش نشود.

   


نظرات()  

وبلاگ مهدی ابراهیمی