تبلیغات
وبلاگ مهدی ابراهیمی - ضرورت دیده بانی هویت نمادها
چهارشنبه 29 مهر 1394  01:07 ب.ظ    ویرایش: چهارشنبه 29 مهر 1394 01:10 ب.ظ

۱- در بین تعابیر مختلف برای تعریف هویت، به نظر می‌رسد معنای «شناسنامه شهر» از بهترین تعابیر و تعاریف باشد. شناسنامه هر شهری و همچنین مشهد مقدس با وقایع، مکان‌ها، اشخاص و... شناخته می‌شود و همین اماکن، وقایع، رخدادهای تاریخی، اشخاص و... است که مشهد را از سایر شهرهای ایران متمایز می‌کند. یکی از این اماکن، مهدیه مرحوم عابدزاده بوده و هست که نمونه و نظیر آن در سایر شهرهای ایران نه دیده می‌شود و نه ساخته شده است. در این باب اکثر صاحب‌نظران و نویسندگان مطالبی نوشتند و حتی کمپین‌های مردمی به منظور جلوگیری از تخریب آن تشکیل شده است. شکی نیست این گفتن‌ها و نوشتن‌ها به صورت مقطعی اثرگذار است.
۲- اما اینکه چگونه باید مغزافزار یک شهر (چه کسانی که متولی بوده‌اند و چه کسانی که مجوز تخریب را داده‌اند) به خود اجازه دهند نمادها، نشانه‌ها و ساخته‌های هویت‌بخش را تخریب کنند مهم‌ترین مسئله‌ای بوده و هست که هنوز هم می‌شود برای آن چاره‌اندیشی کرد. مسئله در ظاهر خیلی ساده است: گروهی تقاضا دارند، گروهی تخریب می‌کنند و گروهی دوباره می‌سازند. ممکن است این چرخش تخریب و ساخت‌وساز در آینده نیز مجوز تخریب دیگری را صادر کند. و احتمالا دیگربار، وقتی صاحب‌نظران خبردار شوند که کار از کار گذشته باشد و بنا یا یادبود دیگری به هزاران دلیل و توجیه قانونی تخریب شود. بنابراین مسئله اصلی این است که آیا این آخرین تخریب خواهد بود؟
۳- برخی صاحب‌نظران پیشنهاد داده‌اند در ساختار مدیریت شهری لازم است «دیده‌بان نشانه‌ها، نمادهای دینی و انقلابی و تاریخی مشهد» پیش‌بینی شود تا در آینده پیکر شهر دوباره زخمی نشود. تخریب هرکدام از این اماکن و فراموشی وقایع و رخدادهای تاریخی، انقلابی خدشه‌ای بر اصل زنده‌بودن شهر است. چنانچه قبول داشته باشیم شهر به‌مثابه موجودی زنده است، اولین نیازی که هر موجود زنده برای بالندگی و تعالی دارد، شناسنامه‌ای افتخارآفرین و هویت‌ساز است تا همواره در مسیر رشد بتواند خود را بازتولید و به نسل‌های آینده معرفی کند.
۴- با تخریب شناسنامه شهر، دیدگاه‌ها، باورها و نگرش‌های ما مورد قضاوت نسل ۱۰۰ ساله آینده قرار خواهد گرفت. با روند موجود ما شهر را برای نسل قرن آینده با شناسنامه‌ای بی‌هویت منتقل خواهیم کرد. شهری پر از برج‌ها به سبک معماری اصیل غربی و همچنین غیرجذاب برای گردشگران آینده که به نظر می‌رسد همه چیزهایی که برای ۱۰۰ سال آینده ساخته‌ایم مدل بهتر آن در شهرهای خودشان هست و نگاه دوباره به آن برای آن‌ها ملال‌آور خواهد بود.
۵- اینکه بخواهیم نسل‌های آینده درباره ما خوب قضاوت کنند، به‌عهده خودمان است و امروز است که دیده‌بانی از نمادها، نشانه‌ها و هویت اصیل ایرانی و اسلامی می‌تواند دفاعیه‌ای افتخارآفرین برای نسل‌های بعد از ما فراهم کند.

   


نظرات()  
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر

وبلاگ مهدی ابراهیمی